(۵۱)

چقدر خوب است نزدیک بودن به آرزویی که روزی دوری اش کلافه ات میکرده

چقدر خوب است حس کردن عطرش از نزدیک

بوییدنش

بوسیدنش

دست زدن به پیراهنش

و دانستن اینکه تو هم در خاطر او هستی

چقدر خوب است عاشق کسی باشی که عاشقت است

چقدر خوب است مردت هم استوار باشد هم لطیف

استوار برای وقتی به او تکیه میکنی،لطیف برای وقتی گونه ات را می بوسد

چقدر خوب است همه چیز غیر واقعی به نظر برسد

(۵۰)

کاش زمان را میشد نگه داشت

طولانی و کوتاهش کرد

طولانی برای زمانی که در کنارمی

و کوتاه برای وقتی دورم از چشمان توام

طولانی برای شنیدن واژه ی دوستت دارم

و کوتاه برای چشیدن طعم دلتنگی

دوستت دارم و میخواهم این واژه برایمان همیشه تازه بماند

اگر برای عاشقی جرات و جربزه لازم است میخواهم تمامش

 صرف نگاه تو باشد

چه از این بهتر

قدر دستانت را میدانم

در روزگاری که در آن انسانیت و دستهای پاک دور وکمیاب است

لعنت بر تمام بغض های فروخورده

دوستت دارم و

میگذارم زندگی ام بر پاشنه ی عشق تو بچرخد

انگار فکرم از کار می ایستد

هر لحظه لبخندهای گشاد بر لبانم می چسبد

قلبم هوا تازه میکند

خستگی در میکند

مقیاس اندازه گیری ندارم برای تعیین حجم این همه خوشبختی

خوشبختی رویرویم است

عطرش تا ساعتها پرم میکند

خوشبختی برایم میخندد

دستم در دستش است

می گوید دوستم دارد

همه چیز بهتر از همه چیز است

با کدام مقیاس بسنجمش؟

با کدام عدد بشمارمش

خوشبختی ام تویی و چهار حرف اسمت اسم شبم

دوستت دارم

قرار نبود این دفتر را تو ببینی

اما یک لحظه کافی بود برای آنکه به عهد خود پشت پا بزنم

و در مقابلت فرو بریزم

تا روحم را برهنه ببینی

شاید باورم کنی

تا بدانی آن چه نمیگذارد حرف بزنم

دلیلش همینهاست که اینجا نوشتم

نه آنکه تو را محرم نمیدانم

فریادهایم در این دفتر مخفی بود

چون تو این گونه مرا "ساکت " میخواستی

و من خواسته ی تو را میخواستم

با هر سختی

آن را میخواستم که ترجیح تو باشد

که برایت آسانتر باشد

حتی به بهای فروختن هر چه بر من آسان بود

این منت نیست

کاری هم نمیکنم که فداکار جلوه کنم

می دانم نه دیگران به لطفم نیازی دارندو نه من

به تحسین آنها

هر چه می بینی محض علاقه ای ست که در آن گم شدم

غرق شدم

آنقدر ، که دیگر خودم را نمیشناسم

و آن قدر به خوش یمنی این حادثه یقین داشتم که با لطف هیچ غریق

 نجاتی نمی خواستم

از این غوطه رها شوم

با صداقت بگویم

رهایی از این غوطه برای من همانا اسارتی جبران ناپذیر است

گاه رهایی ارزشی ندارد.و برای من این گاه از همان گاههاست

ببخش اگر شبیه این دفتر نبودم

چقدر دوست دارم مال من باشی و من به خاطر نگاههای خواهان تو آرایش کنم

لباس قشنگ بپوشم و دورت بچرخم و برقصم

خودمو تو بغلت رها کنم

تا میشه ببوسمت

کاش توی بقیه عمرم تو همراهم باشی

گاهی اینقدر خودتو ازم دور میکنی که گم میشم بین هزارتوی خواسته هام

خواستن جنسیت یک مرد برای من وقتی معنا پیدا میکنه که اینطوری اسیرش باشم

این همه خواستن رو ببین  و خودتو از من دریغ نکن

میگن زن وقتی خوشبخته که مردی که توی آغوششه و مردی که تو ذهنشه و

 مردی که تو قلبشه یک نفر باشن

من این رو چطور به تو بفهمونم

اون مرد برای من تویی

منو انتخاب کن تا من هم توی ذهن و قلب و آغوشت آروم بگیرم

نمیدونم میتونم اون زن ایده آل باشم یا نه؟

ولی عزیز ،قشنگ روزگارم من و تو خوب همدیگه رو می فهمیم و تحمل میکنیم و

 اندیشه هامونو با هم تقسیم میکنیم

منو انتخاب کن

هوس آغوشتو دارم

روحانی ترین خواسته ی جسمانی من ، من دیوونه رو می فهمی؟

این روزها که میگذرد شادم/شادم که این روزها میگذرد 

شادم که می گذرند روزهای فاصله،روزهای بی تکلیفی ،روزهای بی تو

چه تلخ میگذرند و من چه صبورانه ، قطره قطره لحظاتم را در انتظارت سپری میکنم در انتظار توجه و

 عشقی که - شاید -نصیبم کنی 

کسی جز خودت این امید را در دلم فروزان نگه نداشته ... خودت هم میدانی

میدانی و می مانی

که اگر بمانی خواهم پرستیدت

و اگر نمانی تکلیفم با هیچ چیز معلوم نخواهد شد ... قهر خواهم کرد با هر چه خورشید و شعر و

حرف و خرد و احساس

بگو دوستم داری تا تکلیفم روشن شود با آن چیزهایی که با تو حس کردمشان

تا تکلیفم روشن شود با برقی که از دیدن چشمانت در چشمم پیدا میشود ...

و آتشی که در قلبم شعله می کشد

تا در برابر بغضهایی که از بی محلی ات و سردی ات گلویم را میگیرد .. . تکلیفم را بدانم.

تا بدانم آخر چه کنم

بخاطر تو و حرفهای نهفته در نگاهت و لطافت گونه هایت با دنیا بجنگم

یا بخاطرمطرود نشدن و باقی ماندن دست در دست دنیا بگذارم و با تو بجنگم

می خواهم با تو در یک جبهه باشم

سنگرم شوی ، سنگرت شوم

و تا لحظه ی مرگ ،خاطراتمان شیرین باقی بماند و بگوییم و ببوسیم و بخندیم

بگذار هم سنگرت شوم

بگو دوستم میداری تا در سر گیجه های این عشق مفقود نشوم

راهنما تو باش ...اصلا همه چیز تو باش

بگذار من فقط لطافت نجیبی باشم برای خستگی هایت

آینده با تو برایم آینده است .. بدان سان که در رویاهایم می بینم

آینده تو باش

اصلا همه چیز تو باش

سطر اول:قسمتی از شعر قیصر امین پور 

دیشب خواب آغوشی را دیدم ... گرم بود

بالایش تصویر دو چشم آشنا که دلم برایشان تنگ شده را دیدم

چه لذتی داشت آن آغوش پاک ... و چه باور نکردنی بود آن رویا

و صبح که بیدار شدم ... انگار تازه خواب شروع شده بود

چه بیداری بدی

چقدر دلم تو را می خواهد

تو را و آغوشت را

که حرفهای نگفته ام را بر پیراهنت با صدای خفه بریزم

چقدر دلم می خواهدت

(۳۹) 

بشنو

من بیش از آن که دیدنی باشم ... شنیدنی ام

بشنو ... از دهان خودم ... که علاقه من به تو ... یاری ام میکند ... دستم را می گیرد

... به سمت قلم مو و گواش میبرد ... و وقتی نقاشی ام تمام میشود

در چهره ی زن مصری چنگ نواز ... میل خود را به تو می یابم

میل من به تو

چشمم را بر کتابها می چرخاند

پاهایم به شوق تو .. به سویت روانه میشوند

این شوق را در من ببین

قاصدک غمگین من ... اگر میدانستی لبخندت چه دلنشین است .. هیچ گاه بق نمیکردی

اگر میدانستی صدایت ناجی من است ... سکوت نمی کردی

عشق من ... بی پروایی ام را ببین

باورم کن

تا با هم از این شب رد شویم .... شب اما ماندنی ست 

اما با هم رد شدن از آن شاید آسان تر باشد بر من بتاب و بگذار سایه هامان به شکل یک سایه

 بر دیوار بیفتند ...

نه دو سایه ی تنهای کوچک

بیا وسیع شویم